Yaşam

Annem Gibi Bir Anne Olmak İstemiyorum

 

Uykusuz Anneler Kulübü olarak annelere iyi hissettirmeyecek yazıları yayınlamamaya özen gösteriyoruz. Bu yazı da yazarın kendi annesi ile ilgili olsa da anneleri yargılayan, eleştiren düşünceler var. Anne olmuş bir kadının kendi annesi ile yaşadıklarını anlatan bu eleştiri ve yorumları kimsenin genel davranış zeminine oturtmasını istemeyiz. Bizler de bazen kendi hayatımızın içine çocukları dahil ederken sandalyede uyudukları zamanlar olabilir ya da yıllardır almak istediğimiz bir şeyi aile bütçesinde kendimize öncelik vererek alabiliriz. Bu yazıyı yayınlarken bizim vurgulamak istediğimiz nokta, ne kadar “mükemmel” , “iyi” bir anneniz olsa da hala anne yaranız olabilir. Ve siz anne olduğunuzda bu yaraları iyileştirmek sizin elinizde…

Çocukken, annemin rol modelim olmayacağına karar verdiğim anı çok net hatırlıyorum. Onu ilkokulda bir aktivitemize davet ettiğim gündü. Annem geldi ve ben inanamadım. Ayırdığı vakit ve ilgisine değer olduğumu göstermek için çok istekliydim.

100 mt yarışında oldukça başarılıydım. Yarış sonrasında performansımla ilgili konuşmak yerine arkadaşı ile beraber beni izleyen ve ne kadar tatlı olduğumu sesli olarak ilan eden bir oğlandan bahsettiler. Henüz üçüncü sınıftaydım ve hiç umrumda değildi. Sonrasında gözyaşlarımı annem gibi olmanın benim gerçekliğim olmayacağını anlamam takip etti.

Benim annem; “kibirli, ben merkezcil, ilgisiz annem” benim gerçeğimdi. Hayatıma sımsıkı tutunmuştu ancak hiçbir zaman orada olmak istediğini hissetmedim. Diğer insanlar ve olaylar her zaman benden önceydi; saygı duymam beklenen sayısız erkek, kendisi gibi sorumsuz arkadaşları ve beni de içine çektiği gece dışarı çıkmaları… Sık sık restoranların masalarında uyuya kaldığımı hatırlıyorum. Utangaç ve içe dönük bir kızdım ve annem bir parti kızıydı. En öne çıkan çocukluk anılarımda korkunç kavgalar ve genç kızın asla duymaması gereken sesler var. Annem beni her kiminle çıkıyorsa ona baba demem için cesaretlendirirken ve onlara ben yatmadan önce sarılmam, öpmem için cesaret verirken ben arayışımı babamda ve kitaplarda sürdürüyordum.

Onun anlık zevkleri bugünüm ve geleceğimden her zaman daha önemliydi. Sayısız defa bir kulübe ya da spora başlamak istediğimde yeterli paramız olmadığını söyledi.Bunlar yerine bira ve sigaralar için her zaman ayıracak para vardı. Birkaç defa konuşma cesaretini topladığımda yüzüme tokat atıldı ve nankör biri olduğum söylendi. Dolayısı ile doğru zaman gelene kadar sessiz kaldım.

Asla onun gibi olmayacağıma çok erken karar verdim. Annelik maceramda etrafımdaki herkesin şunu bildiğinden emin oldum. Eğer çocuğuma faydalı olmayacaksa o şeyi yapmayacağım. Çocukluğu boyunca keyif aldığı şeyler, üniversite yaz kampları ve aradaki her şey için para biriktirdik.

Her şeyi istediği anda elde eden bir çocuk değil sevilen, saygı gösterilen, sağlıklı ve üstüne düşünülmüş şekilde dikkate alınmış bir çocuk yetiştirmek istedim. Ben onun yanındayken kendini güvende hissedecek ve dünyaya karşı kendi kişiliği ile ayakta durabilecek duygusal yeterlilikte olacağını ümit ediyorum. Ben yanında olmadığım zamanlarda bile onun yanında güç verecek şekilde bulunduğumu hissetmesini istiyorum. Hayatın hiçbir alanına baskınlık kurmadan, onun başka bir anne istemesine neden olmak istemiyorum.

Ve en önemlisi de üniversite, evlilik ve ilk annelik maceraları sırasında başkasından yardım istemeden halledebilecek gücü kendinde bulmasını istiyorum.

Yazı ve görsel: https://mom.me/baby/270434-i-want-be-nothing-my-mother/amp/?utm_source=facebook&utm_medium=social&__twitter_impression=true

Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?



Siz de yorum yapın

Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

genografi

Yalnız değilsiniz

  • IleanaDrino kullanıcısının profil fotoğrafı
  • Tanna kullanıcısının profil fotoğrafı
  • periayda kullanıcısının profil fotoğrafı

Gruplara katılın

GİRİŞ YAP KATIL
Editör'ün Seçimi