Yaşam

Ben İyi Bir Anneyim

 

Anneliğimin 6. Yılına girerken kızım ile olan iletişimimizin artması ile beraber artık kendimi daha farklı konularda sorgulama başladım. Bu sorgu hali sanırım hiç bitmeyecek bir süreç. Sorgularken artık dikkat ettiğim şey ise iyi-kötü annelik değil. Bunun tek bir cevabı, doğrusu olmadığını çok önce anladım. Zaten temel fiziksel ve duygusal ihtiyaçlarını karşılayabildiğimiz sürece bu bir tatmin sağlıyor.

Bu sorgulamayı kendimi eleştirmek, canımı acıtmak için yapmıyorum artık. Tam tersi kendimi takdir edecek yönleri sesli şekilde söylemeyi seçiyorum. Negatifte kalmanın ne bana ne de çocuğuma bir faydası olmadığını anladım. Ben kendi anneliğimi takdir edemezken ondan ya da bir başkasından duyduğum pozitif düşüncelerin de bir anlamı olmuyor. İnsanlar size ne kadar iyi olduğunuzu söylese bile esas takdiri siz kendinize vermediğinizde o görüşler kulakta kalmıyor.

Çok ufak gözüken konularda bile iyi düşünmeye zorluyorum kendimi. Evet zorluyorum çünkü başlangıçta bu alışkanlık oturana kadar bu bir iç savaş gibi oluyor.

Ona hazırladığım bir yemeği de onunla parkta 2-3 saat geçirmeyi de takdir ediyorum. Kendine aferin demek önemliymiş bunu anladım. Kendi kendini sevmeye başladığında elinden daha fazlası geliyor. Negatif duyguların, yetersiz hissetmelerin aslında bir sonraki kötü davranışı tetiklediğini görüyorum.

Peki bu sorgulamaların pozitif cevaplarını nereden alıyorum? Tamamen kızımdan. Uzaktan izliyorum onu. Kendi kendine yemek yerken, resim yaparken, oyun oynarken ne kadar huzurlu göründüğüne bakıyorum. Beni dinlerken dikkatini ne kadar bana verebildiğine bakıyorum.Bu bir söz dinleme dinlememe durumu değil. Gerçekten kendimi ona doğru ifade ediyor muyum? Anneliğe dair tüm cevaplar çocuklarda gizli. Burada gözden kaçırmamamız gereken şey ise onların söylediklerinin doğru tartılması. Yani onun istediği bir şeyi yapmadınız, almadınız diye size ‘senden nefret ediyorum, sen kötü bir annesin’ demesinin hiçbir gerçekliği yok. Aslında onların anlattıkları daha çok anlatamadıklarında. Yaptığı resimlere önem veriyorum. Biliyorum ki o resimler onun beyninin aynası. Bir çeşit iç dünya yansıması.

Beni resmettiği hale dikkat ediyorum. Bana kızgın olduğunda bana resimde yer vermediğini ya da farklı şekilde çizdiğini biliyorum.

0-3 yaş sözlü iletişimin biraz daha kısıtlı olduğu dönemlerde belki onlardan cevap almak zor ama imkansız değil. Kullandıkları vücut dili çok şey anlatıyor bizlere.

Bir süredir geceleri daha rahat uyuyorum. Kafamdaki günün notlamasında kendime daha insaflı davranıyorum. Biliyorum ki ben kendimi iyi hissettikçe, pozitif düşündükçe ve anneliğimin tüm iniş çıkışlarını kabul ettiğimde çok daha yeterli bir anneyim.

Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?



Siz de yorum yapın

Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

genografi

Yalnız değilsiniz

  • Paurebub kullanıcısının profil fotoğrafı
  • JoshuaNug kullanıcısının profil fotoğrafı
  • kbnmsvvrm kullanıcısının profil fotoğrafı

Gruplara katılın

GİRİŞ YAP KATIL
Editör'ün Seçimi