Yaşam

Beni yargılayan anneden gelen özür

 

“Üzgünüm. Seni çocuklarınla yürürken gördüğümde yargılamıştım. Ve şimdi, şimdi özür dilemem gerek…”

Geçenlerde üç çocuğumla bir restorana gittim. Üzerimde düşük yakalı bir tişört, dar bir pantolon, burnu açık yüksek topuklu ayakkabılar vardı. Küpelerim, rujum… Hani bazıları için belki farklı bir anne imajı…

33 yaşındayım,  hepsi de 9 yaşından küçük dört çocuğum var. Bazı günleri (tamam tamam, çoğu günü) pijamalarımla ya da spor kıyafetlerle geçiriyorum, özel günlerin haricinde başka bir şey giymiyorum.

Ama o akşam, eşim en küçük çocuğumuzla çıkacaktı, ben de diğer üçünü aldım, yemeğe, en sevdikleri oyun alanına gittik. E zaten bu da başka şeyler giymek için bir vesileydi aslında.

O gece restorandan içeri girdiğimizde üzerimde bakışlar hissettim. Çocuklarım da sakindi. Yüksek sesle konuşmuyor, bağırmıyorlardı. Yani dikkat çekmiyorlardı.İçeri ilk girdiğimizde o kadın bana bakarken kitabı sadece kapağına bakarak yargılıyor gibi düşündüm. Hakkımda neler düşündüğünü tahmin edebiliyordum.

Belki bana yakın oturmak istediği için dört yaşındaki çocuğumu kucağıma aldığımı not etti…

Belki yemeğimizi beklerken herkesin sakin oturduğu restoranda çocuklarımla eğlenirken kimseyi umursamıyor oluşumuza baktı…

Belki yemekten önce nasıl dua ettiğimizi inceledi…

Belki bir çocuğumun arkamda durup benimle oynarken diğerinin de diğerinin de saçımla oynamasına baktı…

Belki akşamın o saatinde çocuklarımla beraber benim de çocuk olabilmeme baktı…

Ama omzuma dokunan o eli ve cümleleri unutmayacağım: “Üzgünüm, sizi çocuklarınızla yürürken gördüğümde yargılamıştım. Ve şimdi, şimdi özür dilemeliyim.”

Birkaç saniye durdum, neden özür dilemiş olabileceğini düşündüm. Bir şey sormadan elimi hafifçe koluna koydum, “Teşekkür ederim. Gerçekten bu çok şey ifade ediyor. Hiçbir şey söylemek zorunda değilsiniz. Ama söylediniz…”

Bana güldü. “Yok, dilemeliydim. Bugün gözümü açtığınız için teşekkür ederim” dedi.

Eğildim, sarıldım sonra yeniden çocuklarıma döndüm.

O kadını daha önce görmemiştim. Yüksek ihtimalle bir daha görmeyeceğim de… Adını almadım, hakkında bir şey bilmiyorum.  O da bana çok şey düşündürdü.

Hepimiz anneyiz, aynı duyguların altında buluşuyoruz. Aslında birbirimizi yargılayacak alanlarımız da yok zamanımız da yok.

Ancak evet, her şartta merhamet ve bağışlamak için her zaman zaman ve yer vardır kalbimizde…

 

 

 

Yazı http://www.huffingtonpost.com/entry/the-apology-from-the-mother-who-judged-me_us_58dbd6bbe4b07f61a2bb8a7a?utm_hp_ref=motherhood ve görsel http://modernmomtrendybaby.com/ adresinden alınmıştır.

 

Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?



Siz de yorum yapın

Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

genografi

Yalnız değilsiniz

  • Editör profil resmi
  • periayda profil resmi
  • Sendogan Yazici profil resmi

Gruplara katılın

GİRİŞ YAP KATIL

Benzer Yazılar

Editör'ün Seçimi