Yaşam

Duygu sömürüsü yapmak

yapamam deme

Hepimiz farklı şekillerde bir mücadele veriyoruz. Çocuk sahibi olmak ve diğer yandan da çocuksuz günlerde yaptıklarını özlemek. Her anne-baba zaman zaman bunu düşünüyor. Evli olsanız da, ayrı olsanız da…

Peki ama bunu sürekli dile getirmemiz gerekiyor mu? Özellikle de çocuklarımız yanımızdayken…

Çocuk yetiştirmek muazzam bir şey. Herkes bunu biliyor. Zaman istiyor, çaba istiyor, kimi zaman yorulup kimi zaman ağlıyoruz. Fiziksel, zihinsel, duygusal…. Ancak çocuklarımızın yanında kendinize zaman ayıramadığınızdan bahsetmek, çıkamadığınızı anlatmak onlara biz farkında olmasak da zarar verebilir.

Çocuklar ne ister? Bizim sevgimizi, ilgimizi. Özellikle de küçükken. Ne kadar zor bir gün olduğunu, arkadaşlarınızla ya da eşinizle baş başa zaman geçirmeye ihtiyaç duyduğunuzu anlamaları çok zor.

Anne ya da babalarının yetişkinlerle zaman geçirmek istemelerini anlayamazlar. “Ama neden ihtiyaç duysunlar ki” derler. Konu onlar olunca ebeveynlerinin göz bebekleri olduğu için bunu bilemezler.

Hepimiz harika, çocuklarına çok şey veren ebeveynleriz. Birçoğumuz veriyoruz, veriyoruz, veriyoruz. Ta ki tükenene kadar. Onlarla eğlence merkezlerine gidiyoruz, kitap okuyoruz, bir sürü şey satın alıyoruz, büyük doğum günü partileri yapıyoruz… Hayatımız çocukların etrafında dönüyor.

Çocukların bazen onlardan ayrı kalmaya ihtiyacımız olduğunu anlamaları mümkün değil.  Onlar için şunları duymak zor olmalı: “Cumartesi gelemem, çocuklar var.” Ya da “Bunu yapmaya zamanım yok, çünkü çocuklar var.”

Bunları duyunca muhtemelen merak ediyorlar: Neden? Neden yapamıyoruz ki? Hayatını duygu sömürüsü yapmadan yaşamanın doğru olduğuna inanlardanım. Kimseye duygu sömürüsü yapmayı sevmem, özellikle de çocuklara.

Daha önce böyle bir şey söyledim mi? Evet. Peki çocukların yanında yaptım mı? Şöyle söyleyeyim, yapmamak için elimden geleni yaptım, hâlâ da uğraşıyorum.

Sürekli şikayet ettiğiniz bir aile hayatında olmak nasıl bir duygu? Tamam biliyorum, diğer yetişkinlerle takılamamaktan bahsetmek insana iyi geliyor. Yani söylenmek. Ancak yanımızda bizi dikkatle dinleyen bir çift minik kulak varsa bunu  yapmak ne derede doğru?

Çocuklar hayatımıza zorla girmiyor, bizim seçimlerimiz, biz istedik. Onlar keşfetmek ve büyümek için buradalar. Bizlere düşen onları sevmek, destek olmak, mümkün olduğu kadar az suçluluk duygusu yüklemek.

İşte bu yüzden çocuklarımızın gözleri önünde bu söylenmeye bir son vermeliyiz.

 

Editörün notu: Hepimiz insanız. Hata da yapabiliriz. Bazen çocuklarımızın yanında ne kadar yorulduğumuzu söyleyip ağlayabiliriz, bazen yetişemiyorum diyebiliriz. Hata yapsak da önemli olan bunu farkedip telafi etmek. Dile getirmeye kelimelerin yetmediği sevgimizi göstermekten daha güzel bir şey var mı?

 

 

 

 

Yazı ve görsel http://www.huffingtonpost.com/entry/lets-stop-saying-i-cant-do-anything-because-i-have_us_57d45fa5e4b0eb9a57b7abb7?utm_hp_ref=motherhood adresinden alınmıştır.

Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?



Siz de yorum yapın

Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

genografi

Yalnız değilsiniz

  • Özge Doğan kullanıcısının profil fotoğrafı
  • Sendogan Yazici kullanıcısının profil fotoğrafı
  • asuman kullanıcısının profil fotoğrafı

Gruplara katılın

GİRİŞ YAP KATIL
Editör'ün Seçimi