Yaşam

Nasıl Uyuttun?

 

Bildiğiniz gibi bu hafta Uykusuz Anneler editörleri olarak sosyal medyada bir başlık belirledik. Hepimiz #nasıluyuttun etiketi altında çocuklarımızla yaşadığımız uyku deneyimlerini anlatıyoruz.
Benim kızım 5,5 yaşında açıkçası daha sadece 1 yıldır uykuya sorunsuz geçiş yaşıyoruz desem yalan olmaz. Kesintisiz gece uykuları çok kısa sürede neredeyse 6. ayında başlamıştı ama bizim en büyük sorunumuz uykuya dalma bölümüydü. Memede bile uyumamış bir bebekten söz ediyoruz. Açıkçası ilk sallama zehirini (zehir dememin nedeni 4 yıl sürmesi olabilir) aile büyüklerimizden birinin 7. ayda gelip “aa sallamadan çocuk mu büyür niye işkence ediyorsunuz” demesi ile aldık. Baktık bebek 10 dakika sallıyorsun uyuyor açıkçası bir süre işimize geldi. Sonra ateşlenmeler, diş çıkarmalar, büyüme atakları derken o sallanma konusu bizde epeyce gitti. Yok taşındık düzeni değişti, o oldu bu oldu derken 2,5 yaşına kadar devam etti.
Tabi bu arada artık sallanan çocuğun kilosu arttı, algısı açıldı derken artık öyle 10 dakika falan değil saatleri bulan sallamalar başladı. 3 yaşa doğru kreşe gitmeye başladı ve benim için doğru zaman gelmişti. Okuldaki öğretmeni “yo öğlen uykusuna kendi dalıyor tabi ki sallamıyoruz” dediği gün benim ampül yandı. Bu çocuğun nazı derdi bana demek diyerek kesin kararı verdim. Sallama bitmişti! Bitemedi! Tam 2 hafta boyunca hiç uyumayarak yaşadı. Bakın hiç! Soluğu hemen doktorumuzla beraber çalışan pedagogun yanında aldım tabi. Ben delirmiş şekilde içeri girip aşırı normal çıktım 20 dakikada. Bana bu yaşa kalmış uyku düzeninin bez bırakma gibi “kararın çocuğa bağlı” olduğu noktaya geldiğini ve onun hazır olması gerektiğini söyledi.
O gece ünlü sallama yastığına yatıp beşinci dakikada uyudu tabi. Bunu galibiyet yenilgi olarak görmememi doktor uyardığı için pek takılmadım ama sorun ortadan kalkmamıştı. Belli ki okulda, pusetinde, arabada, kucakta sallanmadan uyuyabilen bu çocuğun evde uyumakla ilgili kodladığı bir şeyler vardı. Ben sadece artık eski şiddetinde sallamıyordum. Hani bir şeyi azar azar bıraktırmak gibi. Sonra yeniden bir taşınma gündeme gelince önümüze harika bir fırsat çıkmıştı. Ona çok güzel bir oda yapacak, dekore etmesine izin verecek, yatak çarşafına kadar ona seçtirecektim. Sahiplenirse uyum sağlar diye düşündüm. Bu dönem doğum gününe de denk gelince artık “büyük okuluna gidecekti ve odasını kendi dekore edecek kadar büyümüştü” mesajını verdim.
Gerçekten işe yaradı. Sihir gibi! Yeni evde ilk gecede yatağına girdi ve 20 dk sonra uyudu. Odadan yumruğumu ısırarak çıkıp zıplamış olabilirim. Ertesi gün pekiştirmesi için bir görev panosu yaptık hemen. Oda düzeni, öz bakım, uyku vb şeyleri içeren bir tablo. Bu tabloyu 1 hafta boyunca doldurdu. 7. Gün “kendim uyudum” bölümü dolduğunda artık bizim için bir devir kapanmıştı. Hem geç hem güç olmuştu ama bitmişti. Şimdi bile ara ara “bu gece kucağında mı uyusam” diye şansını deniyor ama o günlerin dalmak için bir motivasyona ihtiyaç duyduğu günler olduğunu fark ediyorum. Sallamadan sadece kucağımda uyumasına izin veriyorum. Büyümüş mesajını vermiş olabilirim ama bu onun “bebeğim” olduğu gerçeğini değiştirmiyor. İşte anneliğe söylenen yarı delilik hali tam olarak bu.
Uyku eğitimleri, süreçleri, emerek, takla atarak, onunla bununla hepsi doğru yöntem. Sadece sizin doğrunuz olması ve tıkandığınız yerde “gerçek” bir bilene sormak en iyisi. Ya da sallanmadan çocuk mu büyür diyenleri sahalarda da görmek isteriz.
Sizler de #nasıluyuttun etiketine yazın konuşalım. Paylaştıkça uykumuz açılır belki 🙂
Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?



Siz de yorum yapın

Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

genografi

Yalnız değilsiniz

  • madinano kullanıcısının profil fotoğrafı
  • ecomsoycle kullanıcısının profil fotoğrafı
  • DomingoBracy kullanıcısının profil fotoğrafı

Gruplara katılın

GİRİŞ YAP KATIL
Editör'ün Seçimi