Yaşam

Sevgili zor* çocuğum…

Sevgili “zor” çocuğum,

Bugün çok tartıştık, sen ve ben. Güneşin altında tartıştık, kumsalda tartıştık, dondurma istedin tartıştık, sonra da çığlıklar eşliğinde eve girdik. Sen kıpkırmızı ve mutsuzdun, ben gözyaşlarına boğuldum. Sen ve ben, çok tartıştık…

Şu anda tartışmalarımız, küçük, çocukça şeyler için. İleride başka nedenlerden dolayı olacak. Çıkmana izin vermeyeceğim ya da belki de bulaşıklar yüzünden tartışacağız…

Ne için olduğu önemli değil, şunu bilmeni istiyorum.

Bizim ilişkimiz bu tartışmalarla, yaşadığımız fırtınalarla tanımlanmıyor. İlişkimiz seni sıkı sıkı tuttuğum, öptüğüm, sevdiğim, sevdiğimi söylediğim anlar üzerine kurulu.

İlişkimiz zor günler, zor anlarla değil, seni çok sevdiğim ve asla sevmekten vazgeçmeyeceğim üzerine kurulu. Şu bir gerçek ki asla pes etmeyeceğim, asla yorulmayacağım. Sen sonsuza dek benimsin…

O yaşadığımız anlar zor ve sinir bozucu olsa da benim gitmek istediğim başka bir yer yok.

Evet, ben de bazen içimde çok sinirleniyorum. Bunları daha önce birçok kez nasıl yaşadığımızı, atlattığımızı ben de merak ediyorum. Sıkılıyorum, yoruluyorum ve düşünüyorum, böyle patlamalar yaşamasak ben daha mı iyi anne olurum?

Bazen kendimi onaylanmayan bakışlar altında hissediyorum.

Peki kalbimde neler hissediyorum? Tekrar, milyonlarca kez yapardım yine. Seni yüzlerce kez tekme atarken, çığlık çığlığa bağırırken taşıdım, arabaya götürdüm.

Bağıran, tekmeleyen, boğuşmaktan terlemiş halinle yine seni seçerim…

Bazen “şimdi”de sıkışıp kalıyorum. İstediğim nedir biliyor musun? Karşıdan karşıya geçerken elimi tutman, sana “hayır” dediğimde “tamam anne” diye cevaplaman…

Zaman zaman çok yoruluyorum ve sevincimi, neşemi hatırlayamıyorum. Ama şimdi köşede bir dilim ekmek yiyen sana baktıkça gülümsüyorum.

Seni çok seviyorum, senin inadını, direnmeni seviyorum.

Milyonlarca neden sunsam da ona kanacak bir çocuk değilsin. Sorun yok. Bir gün bu iradeni kalbinden istediğin bir şeye harcayacaksın.

Daha bunu anlamak için çok zamanımız var.

Bazı insanlar seni zor diye tanımlayabilir. E ben de bazen böyle söylüyorum. Hatta bazen bana da şaşabilirler nasıl mücadele ettiğime. Ancak onların göremediği nedir biliyor musun? Yine ve her zaman sadece seni seçerdim.

Yine bir öfke nöbetinin ardından seni tuttum. Yatağına girdik, sana bir şarkı söylememi istedin. Derin bir nefes aldım, çünkü mis gibi kokuyordun, güneşin doğuşu gibi..

Bugün ve yarın yaşayacağımız her tartışmaya değersin.

Seni çok seviyorum.

Annen…

 

* “zor” kelimesi bu yazıda seçim,  karar ve taleplerinde ısrarcı olan çocuklar için biz yetişkinlerin kullandığı bir etikete dikkat çekmek üzere kullanılmıştır.

 

 

 

Yazı ve fotoğraf http://www.huffingtonpost.com/entry/dear-strong-willed-child-i-love-you_us_595d6bbbe4b085e766b51016?utm_hp_ref=motherhood adresinden alınmıştır.

Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?



Siz de yorum yapın

Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

genografi

Yalnız değilsiniz

  • Sezgi kullanıcısının profil fotoğrafı
  • Editör Özge Doğan kullanıcısının profil fotoğrafı
  • Mashapycle kullanıcısının profil fotoğrafı

Gruplara katılın

GİRİŞ YAP KATIL
Editör'ün Seçimi