Arama sonuçlarınız

Açıkçası terapiye gitmeyi uzun süre kendime bile itiraf edemedim. “Benim o kadar da kötü bir durumum yok” dedim hep. Ama sonra bir gün… Bebek ağlıyordu, ben ağlıyordum, eşim bir şey demişti ve ben sadece “artık yapamıyorum” dedim. İşte o gün karar verdim. Randevuyu alırken ellerim titriyordu...

Anne olmadan önce ben biriydim. Kitap okuyan, kahvesini soğutmadan içen, hayalleri olan, arkadaşlarıyla saatlerce sohbet eden biriydim. Şimdi… Sanki tüm kimliğim “anne” kelimesinde eriyip gitti. Adımı unuttular sanki. Herkes bana “bebeğin annesi” diyor artık. Kendi ihtiyaçlarımı dile...

Evdeyim, bebeğim yanımda, eşim işten geliyor, annem arıyor... Ama ben kendimi yapayalnız hissediyorum. Kimse tam olarak ne yaşadığımı anlamıyor gibi. Gülümseyen bir yüzüm var ama içimde hep bir boşluk. Bebeğimi çok seviyorum ama bazen o kadar tükenmiş hissediyorum ki kucağımda tutacak gücüm...