Anne Ruh Sağlığı Editörün Seçimi

Annelik… Bir kısım suçluluk ve biz…

Bugün bir arkadaşımla konuşurken şöyle bir şey söyledi çocuklarından bahsederken ‘Üzülüyorum bazen öyle yaptıklarında, ne biçim yetiştirdim, yetiştiremedim vakit ayıramadım diye düşünüyorum.’ Bahsettiğimiz davranış son derece sıradan bir yaramazlık haliydi aslında, üstünde durmaya bile değecek bir konu yoktu ama yine de bir ebeveynin kendini suçlaması için yeterliydi demek ki. Ebeveyn dedim ama arkadaşımın anne olduğunu tahmin etmek zor olmaz diye düşünüyorum zira konuyla ilgili bir suçlu ararken kullandığı o birinci tekil şahıs kendini hemen ele veriyor. En ilgili babadan bile pek duyduğumuz bir cümle değildir ‘Ne biçim yetiştirdim.’ En iyimser ihtimalle ‘Yanlış bir şey mi yaptık acaba?’ der ama genelde bir anneyi suçlama eğilimi de yok değildir. Evet, biliyorum istisnalar var ama elimizde bu genellemeyi yapabilecek kadar veri olduğu da bir gerçek.

Sonra kendimi şunu düşünmekten alamadım; anneler üzerindeki bu baskıda bizim ne kadar payımız var? O gün okula hasbelkader azıcık dağınık gelmiş bir çocuk varsa ‘Ayy annesi hiç bakmamış mı?’ diyiveriyorsak mesela, kendimizce zayıf bulduğumuz bir çocuğa bakıp annesinin ona yemek yapmadığını düşünüyorsak ve bunu dillendiriyorsak, yaramazlık yaptı diye sinirlendiğimiz bir çocuğa ‘Annen sana hiç terbiye vermedi mi?’ diyorsak (çocuklarla öyle konuşuyorsak zaten büyük yanlış var da, anlatmak istediğim başka bir şey) aslında kendini kötü hisseden her annede biraz etkimiz var demektir. Çocuk bakmak en azından iki ebeveynin ortak sorumluluğu, en azından diyorum zira bir çocuk büyütmek için bir köy gerekir sözü de hayatta en inandığım şeylerden bir tanesi. 

Evet, belki birdenbire her şeyi değiştiremeyiz ama bir annenin bile kendini daha az suçlu hissetmesine yardım edebilmemiz bile bir başlangıç. Daha az suçlu dedim çünkü anneliğin illa ki hep biraz suçlu hissetmek gibi bir yapısı var. Belki çocuklarıyla ilgili bir endişesini bize anlatan bir anneye ‘Sen elinden geleni yapıyorsun bence’ diyerek başlarız bu değişime, belki çocukların bakımından acımasızca sadece anneyi sorumlu tuttuğumuzu ilk önce kendimize itiraf ederek. ‘Ver yarım saat ben durayım çocuklarla’ demek de olabilir aklımıza gelen, bir arkadaşımıza onu aslında ne kadar takdir ettiğimizi söylemek de. Belki ilk başta küçük görünecek ama destek destek ve değişim de değişimdir, bir yerden başlamak sıfırdan her zaman iyidir. Yalnız olmadığımızı hatırladığımız, hatırlattığımız ve birbirimize yurt olduğumuz günler dilerim.

Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?
  • Zeynep Gönenli



  • Siz de yorum yapın

    Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

    genografi

    Yalnız değilsiniz

    • Perihan Gürer kullanıcısının profil fotoğrafı
    • Silem kullanıcısının profil fotoğrafı
    • owigovi kullanıcısının profil fotoğrafı

    Gruplara katılın

    GİRİŞ YAP KATIL

    Benzer Yazılar

    Editör'ün Seçimi