Anne Ruh Sağlığı Anne Yazıları Editörün Seçimi

Bir Kabulleniş Şekli; Annelik

Kendime dair birçok deneyimi kabulleniş şeklim farklıydı. Ergenliğimden kadınlığıma geçişimde deneyimlere, olaylara, seçimlerimin sonuçlarına karşı daha dik başlı hatta zaman zaman agresif bir duruşum olurdu. Bu agresif tutum çevreme değil tam tersi tamamen bana dönük bir tavırdı her zaman.

Hep en doğru ve filtresiz eleştiriyi -canımın çok acıyacağını bilmeme rağmen- kendime yapmaktan hiç çekinmedim. Bu dışarıdan gelen her şeye karşı güçlü bir savunma mekanizması geliştirme yöntemimdi. Savunma mekanizmasının sadece bir olay karşısında değil daha bir şey yaşanmadan hazır olması için iç sesim hep konuşurdu. Daha iyisi, daha güzeli, daha kabul edilebilir olanı hep vardı. Hayatımda yaşadığım her şeyi kabulleniş şeklim aslında kabullenmeden, idareten bir şeyleri yaşadığımı gösterdi sonradan. Kariyerim benim için iyi değildi idare ediyordu. Sosyal yaşamım gerçekten keyif aldığım anlar değil gidilmesi, görülmesi önerildiği için yapılan planlarla doluydu. Arkadaşlık kavramım sanki şarap gibi mutlaka yıllanması gereken bir şeymiş gibi kafamda ayrılıyordu. Oysa her ilişki eskirdi ve eski her zaman iyi değildi. Bu hislerin bendeki karşılığı iç dengesizlik oldu.

Düşünmek çok yorucu olmaya başlamış, kendimle konuşmak ve sorgulamak cezaya dönüşmüştü. Bunun devamı ise kendimi yok saydığım, çok sorgulamadan sadece akışa bıraktığım bir dönemi getirdi. Gerçekten her şey yolunda değildi ama seçimlerin ya da sonuçların bana bağlı olmadığı deneyimler o zaman için bir tatil gibi gelmişti.

Ve sonra annelik…

Tersin düz, düzün ters olduğu dönem. 7 yıldır yaşadığımız her gününde gerçek sorgulama neymiş öğrendin dedirten deneyimler. Artık kendimi değil bir rolüme odaklanıp sadece o rolü “iyi” kılmak üzerine başlayan bir mücadele. Bir yere kadar zor geçen ama artık dış sesin değil iç sesin doğru olduğunu anladığın o büyük aydınlanma anı.

Annelik rolüm ile beraber bana gelen yüksek kabulleniş hali. Kolay oldu diyemeyeceğim ama ne yaparsam yapayım, içimden çıkan insanı bile kendime göre şekillendiremeyeceğimi anlamak aslında aldığım en büyük hayat dersi. Ben sadece kendimden sorumluyum ve başkalarının benim sayemde ya da bana rağmen olan davranışlarından sorumlu değilim. Eğer birileri isterse bir yol gösterici, yoldaş olabilirim ama önden giden bir rehber olamam. Çünkü ben sadece kendi hayatıma rehberlik yapabilirim.

İşte bu kabulleniş şekli sürekli kullanılan “anne olduktan sonra ne değişti” sorusunun cevabı benim için.

Ben benliğimi, hayatımı, dengemi ve yanlışlarımı kabullendim.

Ben rollerimin mükemmel değil olduğu kadar olmasını kabullendim.

Ben sevgiyi rehber almayı ve bilgiden geri kalan tek şeyin his olduğunu kabullendim.

Ve her şeyden öte bu kabulleniş şekli ile iyileştim…

Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?
  • Durum Bildirimi

    Özge Doğan



  • Siz de yorum yapın

    Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

    genografi

    Yalnız değilsiniz

    • Birsen karaca kullanıcısının profil fotoğrafı
    • Sendogan Yazici kullanıcısının profil fotoğrafı
    • dilarapkmz kullanıcısının profil fotoğrafı

    Gruplara katılın

    GİRİŞ YAP KATIL
    Editör'ün Seçimi