Anne Yazıları Çocuk

“Çabuk Bitir Annecim”

çocuk ev ödevi

 

 

Çocuklar bebekken sinirimi bozan tavsiye veya moral cümlesi şuydu:  “Büyüsünler sen o zaman gör. Sorunları da çocuklarla birlikte büyüyor!” Bu cümleyi duyduğumda “Büyüyünce asla böyle düşünmeyeceğim!” dedim hep. Evet artık büyüdüler. Yani oğlum 10 yaşında kızlarım 5 yaşında. Artık “uykusuz anne” değilim. Ama bana söylendiği gibi sorunlarının büyüdüğünü de düşünmüyorum. İnsanın hayatında daima şunu düşünmesi gerekiyor sanırım; “En iyi günüm bugün!”

Fazla sevinmeye ve ‘ben haklıymışım’ demeye de gerek yok aslında. Anne olarak her şeyi kontrol altına alma gayreti sanırım bir annenin rahatlamasının önündeki en büyük engellerden biri. Kontrol altına alma çabası sanırım en çok okul yıllarında ortaya çıkıyor. Her şey onların daha başarılı olması için değil mi? Ya da benim başarılı bir çocuğumun olması mı?

Onlar büyüdükçe bizim rahatlamamız, sanırım yükü biraz da onların üzerine atmamızla ilgili. Doğal olarak küçücük bedenlerinin büyüdüğünü sanıp hayatın telaşı içine onları da alıyoruz. Geçen gün öğretmenlik yaptığım okulda 60 tane öğrenciye bir anket hazırladım. Malum çocukların ve annelerin en önemli sorunlarının başında “ödev” geliyor. Ancak bu anketi “ödev yaparken çocuklara yol gösterelim?”, “ödev yaparken şunları yapın…” diye düşünerek hazırlamadım. Şu anda sizinle de anketin bir bölümünü paylaşacağım. Hani biz anneler hep mağdur ve her şeye koşuşturan olduğumuzu düşünüyoruz ya; çocukların asıl mağdur olduğunu bir kez daha gördüm. Bizim sevgi sözcükleriyle bezediğimiz “ödev yap” cümlelerini minicik zihinler acaba nasıl algılamış…

Çocukları en çok geren “ödev yap” cümleleri

Ödev yapılması gerektiği kesin ancak ailelerin bunu çocuğa en kibar ve çocuğu strese sokmadan sormaları da çok önemli. Peki nasıl? Çocuklara “ailenizden bir kişi ödev yaparken size neler söyler?” diye sorduğumda aldığım yanıtlar gerçekten çoğunlukla olumlu ve duyarlılık içeren cümlelerden oluşuyor. Ancak çocuklar bu cümlelerin kendilerini strese soktuğunu düşünüyor. Ben okudum, düşündüm her gün bu cümleleri çocuğuma söylediğimi farkettim. Ne yapmalı acaba bir daha mı düşünmeli?

Yetişkin cümlesi:                                                     Sanırım çocuktaki algısı:                  

“Çabuk bitir çok oyalanıyorsun”                                 “Çok yavaşsın”

“Projende yanlış olmasına asla izin verme”               “Asla mı.. Ya olursa?”

“Ödevini ilk günden bitir”                                            “Niye, daha çok var! Ben kararımı versem!”

“Eminim en iyisini sen yapacaksın”                           “Benden iyisi ya olursa!”

“Hadi annecim!”                                                         “Yine çok yavaşım”

“Eminim hepsini doğru yapacaksın”                          “Bir yanlışta anlaşalım”

 

Yukarıda saydıklarım çocukların ortak olarak yazdığı cümlelerden bazıları. Şunu gördüm ve evde oğlumla da yaşadım ki çocuklarımız – kesinlik –  içeren sözcükleri sevmiyor. Hayatımızda bizim için de öyle değil mi? Kesin yapılacak, kesin iyi olacak, kesin, kesin… Açık kapı gerekiyor.

Günümüzün özellikle çalışan annelerinin en büyük sıkıntılarından biri de “zaman”. Her şeyi biran önce yapmaya biz alışıyoruz ama çocuklarımız sanırım bizim de keyif almadığımız bu duruma alışmak istemiyor. “Çabuk ol” “Biran önce bitir” yerine “zamanı daha iyi nasıl kullanırız?” sanırım daha doğru bir cümle olabilir.  (Oğlumun hızlı olmadığını bundan sonra söylememe kararı aldım kendimce.)

Ödevini oğlumdan güzel yapan olsun, bazen eksikleri de olsun; ancak ödevini keyifle yapan benim çocuğum olsun!

 

GÜLŞAH ÇINAR

 

 

Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?
  • Öğretmen Anne

    Gülşah Çınar



  • Siz de yorum yapın

    Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

    genografi

    Yalnız değilsiniz

    • Georgiana Kirklin kullanıcısının profil fotoğrafı
    • Anderson Gwynne kullanıcısının profil fotoğrafı
    • padungda kullanıcısının profil fotoğrafı

    Gruplara katılın

    GİRİŞ YAP KATIL

    Benzer Yazılar

    Editör'ün Seçimi