Editörün Seçimi Eğitim Uncategorized

Çocukları seviyor muyuz?

Ç

Sosyal medyada zaman zaman hortlayan bir çocuk ve çocuklu aile düşmanlığı var. Çocuklu aile derken iyimser davrandım aslında, daha ziyade ‘Nerede bunun annesi, sustursun şu çocuğu!’ tadında serzenişler, isyanlar ve tepkiler görüyoruz. Çocukları ‘susturmak’ demeyelim de onlarla ilgilenmek elbette sadece annenin görevi değil, mevzuya diğer ebeveyn de dâhil, çocuğa o sırada kim bakıyorsa o da. Bu ayrı bir konu ama bir de ‘yerli’ çocukların çok ağladığı ve ‘yabancı’ çocukların aşırı terbiyeli olduğu, sekiz saatlik uçuşta yetişkin gibi ağızlarını bile açmadan uçtukları, markette kendilerini yere atarak ağlamadıkları, onların yetişkin dünyaya hiç rahatsızlık vermedikleri de en sık söylenenler arasında.  Böyle bir genelleme elbette doğru olmamakla birlikte bunu söyleyenler yine de acaba konuşmadan önce ‘Biz bizim çocuklara ne yapıyoruz da onlardan böyle karşılıklar alıyoruz?’ diye hiç düşünüyorlar mı? O çok beğendikleri yabancı çocuklar acaba yaşadıkları toplumlarda en az bir yetişkin kadar saygı gördükleri için öyle sakin çocuklar olmuş olabilirler mi? Sorsanız hepimiz çocuklara bayılırız ama acaba yaptıklarımız doğru mu? Çocukları sevdiğimizi sanırken onlara hiç saygı göstermiyor olabilir miyiz? Acaba toplumumuzun gözünde saygı sadece kendimizden büyüklere gösterilen bir şey mi acaba? Çocuklu bir insan gördüğümüzde ‘Bunu kim susturacak yeaa?’ demek yerine belki şunları hızlıca bir gözden geçirebiliriz:

  • Ona yardımcı olmayı hiç öneriyor muyuz?
  • Yardım etmek zorunda değiliz elbette ama en azından gözlerimizi dikmeden ve ‘cık cık’lamadan durabiliyor muyuz?
  • Yetişkinlere olan öfkemizi küçücük bir çocuktan çıkartmadığımıza emin miyiz?
  • Bir çocuğun sırasını hiç umursamada alıyor muyuz,  onu yerinden kaldırıyor muyuz, bir yetişkine asla yapamayacağımız şekilde onu itip geçiyor muyuz?
  • Bir çocuğun sırf hiç tanımadığı insanları, ‘bizi gıcık etmek’ için herhangi bir şey yapmayacağını aklımızda tutuyor muyuz?
  • Kendimiz aynı durumda olsak bize davranılmasını isteyeceğimiz gibi mi davranıyoruz?

Belki ufacık bir göz temasımızla susacak bir çocuktan bunu esirgiyoruz, ‘Bana ne ya, doğururken bana mı sordular?’ diye acımasız cümleleri havaya savuruyoruz ve üstelik konuyu o kadar yanlış anlamışız ki çocukların çok saygı gördükleri, yetişkin gibi davranıldıkları, hayatın onlara göre düzenlendiği şehirlerde yaşayan çocukların uslu hallerini kıskanıp, mütemadiyen ittirip kaktırdığımız çocuklar onlar gibi değil diye şikayetleniyoruz. Biz olsak yapabilir miydik? Hiç saygı görmeyen, insan yerine koyulmayan bir yetişkinden ne hayır gelmiş ki çocuklardan gelsin? Çocukları sevmek demek tanımadığımız çocuklara ‘Ayy sen gel bizim çocuğumuz ol’, ‘Gel sana şeker vereyim’ demek değil, onlara saygı göstermek demek. Bunu aklımızda tutalım ve çocuklara iyi davranalım dilerim. Çocuklar iyi olduğu kadar iyiyiz, çocuğumuz olsa da olmasa da.

Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?
  • Zeynep Gönenli



  • Siz de yorum yapın

    Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

    genografi

    Yalnız değilsiniz

    • upeve kullanıcısının profil fotoğrafı
    • anymyhy kullanıcısının profil fotoğrafı
    • demichhh kullanıcısının profil fotoğrafı

    Gruplara katılın

    GİRİŞ YAP KATIL