Çocuk gelişimi Çocuk oyunları

Yapılandırılmış Çocukluk

Yeniçağ annelerinin en büyük problemi bilgi kalabalığı bana kalırsa. Çocuklarını en doğru şekilde nasıl büyüteceklerine dair binlerce fikir ve düşünce her gün binlerce yerde yazılıp çiziliyor. Kolay ulaşılabilir olması güzel olsa da, bilgi çoğaldıkça sığlaşıyor. Felsefeden çıkıp şekle bürünüyor. Anneye neyi, ne amaçla yaptığının ayrıntısını vermeyi unutan bu şekilci bilginin tek argümanı var. Çocuğun gelişimine faydalı olduğu.

Evet, haklılar. Pek çoğu çocuğun gelişimine faydalı. Ortaya çıkış amacı bu ama artık o kadar yüzeysel ve amacından sapmış durumda ki, çocuk için faydası kalmadığı gibi zarar veriyor.

Pek çok ebeveyn grubuna hem işim, hem anne olmam, hem de merakımdan ötürü üyeyim. Annelerin iyi niyetli tavırlarının çocukları için bazen ne kadar tehlikeli boyutlara varabildiğini gözlemleme fırsatım oluyor bu gruplarda.

Mesela anneler arasında bir süredir bir “aktivitecilik” modası var. Çocuğun oyunları o kadar ince detaylarına kadar kurgulanıyor ki, çocuğun o oyundan herhangi bir fayda sağlaması mümkün değil. Aksine hayal gücüne ve çocuksu merakına öldürücü darbeler alıyor. Bizim dönemimizde çocukla aktivite yapmanın bir ana fikri vardı mesela: Birlikte kaliteli vakit geçirmek.

“Kaliteli vakit” kelimesi o kadar sık kullanıldı ki, zamanla içeriğin kaliteli olmasına gerek olduğu gibi bir anlam doğdu. İçerik; para verilerek alınmış tonlarca materyal, oyuncak, oyun demek haline geldi. Oysa biz bunu çocukla yastık savaşı yapmak, birbirimizi gıdıklamak, evde kovalamaca oynamak, topladığımız meşe palamutlarını boyamak, sarmaş dolaş kitap okumak, amaçsızca dolaşmak yani çocuğumuzla aynı anda, aynı yerde, aynı şeyi, birlikte zevk alarak yapıyor olmak diye tanımlıyorduk. Yapılandırılmış bir oyunun tarafları değil, birlikte eğlenen iki çılgın olarak.

Oysa artık çocukların odaları, oyunları, vakitleri o kadar yetişkin gözüyle yaratılıyor ki, içlerinde çocukluğa yer yok. Hayal gücüne yer yok. Anne ve çocuğun hayatı o kadar birbirine karışmış durumda ki artık, çocuğun bu yaşantı içerisinde birey olmasının imkânı yok. Anne tüm gün çocuğuyla oyun oynuyor, üstelik kendisi yapılandırıyor bu oyunları. Aktiviteler satın alıyor, oyuncaklar alıyor, oyunlar kurguluyor… Çocuk kurgunun bir parçası yalnızca. Her şey onun içinmiş gibi görünüyor ancak çocuk istediğini yapabilecek kadar serbest değil. İşin kötüsü anne bunun farkında bile olmadan, kendini çocuğuyla kaliteli vakit geçirmeye adadığını ve bu yaparak çocuğunun gelişimine fayda sağladığını düşünüyor.

Elbette annesiyle birlikte olmak bir çocuk için faydalıdır. Ancak hayal gücü, serbest oyun, yapılandırılmamış serbest zamanlar, çocuk olmak da bir o kadar faydalı.

Çocuğunuz odasında oynarken arada bir gidip sarılın, onu ne kadar sevdiğinizi söyleyin sonra bırakın.

Lütfen, bırakın çocuğunuzu, önce kendi oyunlarını, sonra kendi yaşamını kendisi kurgulasın. Kendi düşleriyle, kendi hayal gücüyle, kendi istekleriyle. Sizin yapılandırdığınız hayatı değil, kendi hayatını yaşasın.

*görsel www.pinterest.com adresinden alınmıştır.

 

 

Bu yazıyı sosyal medyada paylaşmak ister misiniz?
  • Bir Anne Doğdu

    Nehir Turan



  • Siz de yorum yapın

    Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

    genografi

    Yalnız değilsiniz

    • dokukoda1993 kullanıcısının profil fotoğrafı
    • Davacax kullanıcısının profil fotoğrafı
    • hakitsube1988 kullanıcısının profil fotoğrafı

    Gruplara katılın

    GİRİŞ YAP KATIL